تیر خلاص

مدتیه که حوصله نوشتن ندارم. سرم گرم پروژه بزرگتری هست. درد اصلی هم اینه که برای نوشتن باید انگیزه داشت. فعلا که نه انگیزه ای هست و نه حوصله ای. یادمه یه زمانی 2-3 نفر بهم گفته بودند که اگه صرف نوشتن در مورد استرالیا نبود اصولا مطالب من ارزش وقت تلف کردن نداشت. خب حتما حق داشتند. یه مشکل انگیزشی که اخیرا پیدا کردم اینه که اصولا هیچ رابطه یکطرفه ای سرانجام خوشی نداشته. صاحب بلاگی که فقط مطلب بزنه و مثلا اطلاعات از خودش در کنه اما اطلاعاتی کسب نکنه زیاد نمیتونه به این وضعیت ادامه بده. از بابت نداشتن اطلاعات و راهنمای خوب که راه و چاه رو بهم بگه اینقدر ضرر کردم که حالم حسابی بده. جای شکرش باقیست که ضررمالی هست نه جانی. بگذریم

این مدت خیلی خودم رو درگیر بررسی وضعیت بلاگ و کامنت ها کرده بودم و برای خودم الکی دردسر درست کرده بودم. آخه یکی نیست بگه بچه آبت کم بود نونت کم بود بلاگ زدنت برای چی بود؟ اونهایی که انتظار داشتی مطالبت رو بخونند و کامنت بدند که سالی یکبار هم بلاگت رو باز نمی کنند. بعبارتی "بدبخت برای کی داری می بلاگی؟ اینها که همه خوابن!!!". البته نباید منکر جنبه مثبت بلاگیدن هم بشم. بزرگترین ثمره این قضیه برای من آشنایی با تعدادی از دوست داشتنی ترین افراد زندگی ام بوده

در حال حاضر بنظرم میاد اون وقتی که برای بلاگیدن میگذارم رو باید صرف امور مهمتری کنم. برای اینکه تیر خلاص رو هم به خودم زده باشم چند تا کار زیر رو میکنم که البته فعلا همچین برنامه ریزی دقیقی هم براش ندارم اما ظرف چند روز اخیر تغییرات رو خواهید دید:

1- برای اینکه نوشته هام کپی پیست کاری نشه آرشیو تعطیل میشه
2- شرقترین بزودی حذف میشه از بیخ و بن. اطلاعاتش رو ممکنه برای دلخوشی نوه هام یه جایی ذخیره کنم تا آینده گان بعدا باهاش کتاب چاپ کنند و میلیونر بشن

در مورد بلاگ انگلیسی هنوز تصمیم نگرفتم. فعلا حالم از بلاگیدن اینقدر بد هست که ممکنه اونو هم منفجر کنم. حمید دینامیت چی

پ.ن: با توجه به خیل عظیم نامه ها و ارسال پیغام از سراسر دنیا و میتینگ های سراسری - بابت تعطیلی این بلاگ - که به تعطیلی بسیاری از شرکتها و موسسات لطمه سنگین وارد کرده بطوری که افت سنگینی رو هم به بورس های دنیا وارد شده لازم دونستم که بجهت روشن شدن افکار عمومی یه سری توضیحات پیرامون این پست بدم. باشد که برادر جان هاوارد از ما راضی باشد که من هرگز راضی به دیدن ضررهای مالی بورس نبوده و نیستم

اولا من از کسی دلگیر نیستم و بحث سوتفاهم و سوتفاوت و سوتغذیه و این حرفا نیست. من فقط حس میکنم که این بلاگ زیادی وقتم رو گرفته. همین و بس. بنظرم برای خودم ارزشش رو نداره. اگه شما جای من بودین حاضر بودین بخاطر رضای دوستان از وقتتون مایه بگذارین در صورتی که هزار تا کار مهمتر داشته باشین. درسته که خاطر دوستان عزیزه ولی باور کنین وقت طلاست

بعدش هم من تیر خلاص رو به شرقترین زدم نه به خودم. بنابراین زیادی دچار شوک نشین. من سالم و سرحال سر جام نشستم و حالم هم خوبه. این تصمیم به تعطیلی ناشی از تصمیم امروز و دیروز نیست. من ده بار شده که تا مرز حذف کلی بلاگ رفتم منتهی نتونستم این فرزند ناخلف رو قربونی کنم. نمیدونم میتونم مثل ابراهیم نبی سر اسماعیل رو برای رضای خودم قربونی کنم یا نه

نکته آخر هم اینکه یه سوتفاهمی هم ما با این آبجی مون پیدا کردیم که حل شد و ما شرمنده جات شدیم. امان از پیری و فراموشکاری. آبجی ما رو حلال کن. آرشیو برگشت سر جای اولش

از تمام دوستان که تلفنی و ایمیلی و چتی و کامنتی ابراز لطف نمودند کمال تشکر رو دارم و برای بازماندگان این بلاگ آرزوی سلامتی و بقای عمر برای فرزند ناخلف دوم رو داریم. اجرکم عندالله

پ.ن 2: خب ما به سلامتی رسما همین جا اعلام میکنم که کم آوردم و نمی تونم سر این فرزند حرف گوش نکن و وقت تلف کن رو قربونی کنم. قصابی حمید و شرکا

من باب اینکه سوتفاوتی نشه باید بگم که باز کردن کامنت دونی در حال حاضر ربطی به بازگشت و اینا نداره. بازش کردم بهمون دلیلی که تا الان برایم منشا آشنایی با دوستان خوبم بوده. همین و بس